گسترش سریع شبکه های کامپیوتری و پیچیدگی روزافزون تهدیدات سایبری (نظیر بدافزارهای چندریختی و تهدیدات پیشرفته ی پایدار)، کارایی سامانه های سنتی تشخیص نفوذ مبتنی بر امضا را به شدت کاهش داده است. از سوی دیگر، روش های مبتنی بر ناهنجاری نیز با تولید نرخ بالای مثبت کاذب (10 تا 30 درصد)، منجر به چالش هایی چون خستگی از هشدار برای تحلیلگران می شوند.
در این پژوهش، جاذب زغال زیستی بر پایه ی پسماند توت سفید سنتز شد تا برای حذف تتراسایكلین از محلول های آبی حاوی مولكول تتراسایكلین مورداستفاده قرار گیرد. ویژگی های ساختاری جاذب سنتز شده با بهره گیری از آزمون های FT-IR، FE-SEM، EDS، پتانسیل زتا و جذب - واجذب نیتروژن موردمطالعه قرار گرفت. بر اساس نتایج جذب - واجذب نیتروژن، سطح ویژه ی جاذب زغال زیستی برابر با 3.76 مترمربع بر گرم به دست آمد؛ علاوه برآن، متوسط اندازه ی حفرات این جاذب 2 نانومتر محاسبه شد. در ادامه، اثر پارامترهای مختلف از جمله pH، مدت زمان تماس، غلظت اولیه ی مولكول تتراسایكلین در محلول آبی و دما بر فرایند جذب بررسی گردید.
این مطالعه روشی را برای بهبود بازده سیستم خنک کاری ترموالکتریک که با یک واحد پلتیر کار می کند، بررسی می کند. این سیستم به طور معمول برای دفع گرما از سمت گرم واحد، به خنک سازی با هوا متکی است؛ با این حال، گرما به سرعت تجمع می یابد و اثر خنک کنندگی روی سطح سرد را کاهش می دهد. برای رفع این مشکل، یک مدار خنک کاری با آب تمیز به سیستم اضافه شد تا به دفع گرما از سطح گرم کمک کرده و دمای پایدار پره ها را حفظ کند. هر دو سیستم را می توان به طور همزمان فعال کرد و یک عملکرد ترکیبی آب و هوا ایجاد نمود.
در این پژوهش، باهدف حذف كارآمد آنتی بیوتیك انروفلوكساسین از محیط های آبی، جاذب زغال زیستی بر پایه ی برگ درخت اكالیپتوس سنتز گردید و ویژگی های ساختاری و مورفولوژیكی آن از طریق آزمون های FT-IR، FE-SEM، EDS، پتانسیل زتا و جذب - واجذب نیتروژن مورد بررسی جامع قرار گرفت. بر اساس نتایج مشخصه یابی، سطح ویژه ی جاذب برابر با 107.2 مترمربع بر گرم، متوسط اندازه ی حفرات 1.32 نانومتر و پتانسیل زتای آن در pH 4 برابر 6.1- میلی ولت تعیین شد كه نشان دهنده بستر فضایی و الكترواستاتیك مناسب برای به دام انداختن آلاینده است.
این مطالعه یک بررسی عددی از عملکرد تزریق آب در مخازن نفتی را از طریق تلفیق تحلیل دقیق رفتار فازی و شبیه سازی مخزن با استفاده از CMG ارائه می دهد. این پژوهش با مشخصه یابی جامع رفتار فازی سیال مخزن بر پایه داده های PVT آغاز می شود که شامل روابط فشار-حجم-دما، پوش فازی و پارامترهای کلیدی نظیر فشار نقطه حباب، نسبت گاز محلول به نفت، ویسکوزیته و چگالی است. سپس از همین داده های PVT برای ساخت یک مدل پایه مخزن استفاده می شود که در آن سناریوهای متعارف تولید و تزریق آب در CMG شبیه سازی می شوند تا پشتیبانی فشار، کارایی جابه جایی و بازیافت کلی نفت ارزیابی شوند.
این پژوهش به توسعه مدل های یادگیری عمیق برای شناسایی و برآورد وضعیت اجسام زیر آب های می پردازد، با تمرکز بر بهبود تصاویر موجود به منظور افزایش دقت تشخیص و برآورد وضعیت. این کار شامل کاهش اثرات نور کم، پخش شدگی، و کدورت لست و محیط های واقعی زیر آبی هدف قرار می دهد.
فرآیند تزریق چرخه ای بخار یکی از روش های متداول ازدیاد برداشت حرارتی نفت (EOR) است که با موفقیت در مخازن نفت سنگین و فوق سنگین مورد استفاده قرار گرفته است. در این فرآیند، بخار به درون مخزن تزریق می شود و پس از آن، دوره ای موسوم به زمان ماند در نظر گرفته می شود تا گرما در سازند انتشار یافته و موجب کاهش ویسکوزیته نفت گردد. در نتیجه، نفت قابلیت حرکت بیشتری پیدا کرده و به سمت چاه تولیدی جریان می یابد. دمای مخزن یکی از عوامل کنترل کننده اصلی در افزایش تحرک پذیری نفت از طریق فرآیند تزریق چرخه ای بخار بوده و نقش مهمی در افزایش تراوایی نسبی و نرخ تولید در مخازن نفت سنگین ایفا می کند.
افزایش غلظت دی اکسیدکربن (CO) در جو به عنوان یکی از مهم ترین چالش های زیست محیطی شناخته می شود. ذخیره سازی CO در آبخوان های با شوری بالا، به عنوان یکی از عملی ترین و از نظر فنی قابل اتکاترین راهکارها برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای مطرح است. این آبخوان ها که به طور گسترده در پوسته زمین توزیع شده اند، از ظرفیت ذخیره سازی بسیار بالایی برخوردارند و معمولا در اعماقی قرار دارند که برای نگهداری بلندمدت CO تزریق شده مناسب است.
این پژوهش مطالعه ای جامع درباره امکان سنجی فنی و زیست محیطی تزریق دی اکسید کربن (CO) به عنوان راهکاری برای افزایش برداشت گاز (EGR) و ذخیره سازی کربن در مخازن گاز میعانی ارائه می دهد. میعان معکوس یکی از چالش های اصلی در این مخازن به شمار می رود؛ زیرا با کاهش فشار مخزن به کمتر از نقطه شبنم، اجزای سنگین هیدروکربنی (C-C+) به صورت فاز مایع غیرمتحرک رسوب می کنند. این پدیده که با عنوان تجمع میعانات شناخته می شود، موجب کاهش شدید تراوایی نسبی گاز و به دام افتادن هیدروکربن های باارزش شده و در نهایت زیان اقتصادی قابل توجهی ایجاد می کند.