چندین ذی‌نفع به دنبال راه‌حل‌هایی برای ادغام سریع‌تر وسایل نقلیه خودران جاده‌ای، از جمله وسایل نقلیه خودران متصل و وسایل نقلیه تحویل خودران، در سیستم‌های حمل‌ونقل موجود هستند که عمدتاً به دلیل مزایای اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی قابل‌توجهی است که این فناوری می‌تواند برای شهرها به ارمغان بیاورد. درحالی‌که تأثیرات اقتصادی وسایل نقلیه خودران جاده‌ای موردتوجه شرکت‌های حمل‌ونقل خصوصی است، برنامه‌ریزان شهری مایل‌اند از این فناوری برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای بهره‌برداری کنند و معیارهای برابری را در شهرها افزایش دهند. فراهم‌کردن زیرساخت موردنیاز وسایل نقلیه خودران جاده‌ای، پیش‌نیاز اصلی برای توسعه موفقیت‌آمیز این فناوری در شهرها است. این پژوهش با معرفی زیرساخت موردنیاز وسایل نقلیه خودران جاده‌ای و سه مدل سرمایه‌گذاری با درنظرگرفتن سیاست‌های برابری، از جمله برابری در فرصت و برابری در نتیجه، برای تخصیص بهینه این زیرساخت‌ها به مناطق شهری به ادبیات کمک می‌کند. برای نشان‌دادن کاربرد مدل‌ها، تحلیل‌های عددی برای شهرستان شلبی در ایالت تنسی انجام شده است.