چکیده

در قرن حاضر تغییر اقلیم تبدیل به چالشی جهانی شده­است کهجوامع بین­المللی را به مدیریت و کنترل عوامل تشدید­کننده آن واداشته­است. گسترشوقوع وقایع حدی همچون خشکسالی یکی از پیامد­های تغییر اقلیم می­باشد که شناخت وتلاش در جهت سازگاری با این پدیده میزان آسیب­پذیری در مقابل آن را کاهش می­دهد. درگام نخست پژوهش حاضر اقدام به تعیین سطح عملکرد مدل­های گردش عمومی پروژه CMIP6 در وسعت کشور ایران کرده­است. ارزیابی مدل­هااز طریق رویکرد آماری چند­معیاره­ای بوده است که شامل آزمون های تک متغیرهمیانگین، انحراف استاندارد، ضریب تغییرات، آزمون من-کندال و آزمون کولموگروفاسمیرنوف و آزمون چند متغیره تحلیل اجزا اصلی می­باشد. نتایج بدست‌آمده از اینآزمون­های آماری توسط ابزار TOPSIS که یک روش تصمیم­گیری چند­معیاره است بایکدیگر تجمیع شده­ و درنهایت مدل­های ACCESS-CM2، CanESM5 و ACCESS-ESM1-5 برگزیده می­شوند. مدل­های منتخب به‌وسیلهدیاگرام تیلور از نظر تطابق خروجی مدل­های گردش عمومی با داده شبکه­بندی مشاهداتیو از نظر مکانی کنترل می­شوند. در گام بعدی برونداد بزرگ­مقیاس مدل­های منتخب به‌وسیلهمدل CMhyd و با استفاده از اطلاعات ایستگاه­هایسینوپتیک کشور ایران ریزمقیاس نمایی شده و از طریق روش نگاشت توزیع تصحیح خطااریبی خروجی مدل­ها انجام می­گیرد. سری­های زمانی دما و بارش بدست‌آمده از مدل­هایمنتخب برای دوره آینده (2050-2025) و بر مبنای دو سناریو حالت میانه (  245) و بدبینانه (  585) حاکی از روند افزایشی دما در دوره آتی می­باشند.بر اساس نتایج بدست‌آمده بیش­ترین افزایش دمای میانگین سالانه رخ داده بر مبنایمتوسط برونداد­های مدل­های گردش عمومی منتخب متعلق به حوضه آبریز اصلی خلیج­فارس ودریای عمان خواهد بود که مقدار آن 09/2 درجه سانتی­گراد می­باشد، همچنین بیش­ترینافزایش بارش میانگین سالانه رخ داده بر مبنای خروجی مدل­های منتخب متعلق به حوضه

آبریز اصلی مرزی شرق خواهد بود که مقدار بارش پیش­نمایی شده 37/1 برابر