در این پایان‌نامه، سرعت رهش داکسوروبیسین به عنوان یک داروی مدل از لیپوزوم به عنوان حامل دارو با استفاده از یک سنسور الکتروشیمیایی مبتنی بر پلیمر قالب ملکولی (MIP) اندازه‌گیری شد. MIP از طریق پلیمریزاسیون الکتروشیمیایی پیرول در حضور داکسوروبیسین تشکیل شد. الکتروپلیمریزاسیون به وسیله ولتامتری چرخه¬ایی انجام شد. پتانسیل با ولتامتری چرخه¬ایی در گستره 5/0- تا 7/1 ولت نسبت به الکترود مرجع نقره / نقره کلرید (KCl 3 مولار ) و با سرعت اسکن 100 میلی ولت بر ثانیه به تعداد 10 سیکل انجام شد و سپس بیش اکسیداسیون آن در محلول بافر فسفات با 5/2 = pHصورت گرفت که منجر به حذف داکسوروبیسین از سطح الکترود شد. با قرار گرفتن الکترود اصلاح شده با MIP در محلول رهش، داکسوروبیسین در حفره‌های مکمل مولکول‌های داکسوروبیسین متصل شد و باعث افزایش جریان اکسایش ولتامتری پالس تفاضلی دارو شد. شدت جریان پیک اکسایش داکسوروبیسین متصل شده به MIP با افزایش زمان رهش، افزایش یافت. به منظور استفاده از این روش در پایش الکتروشیمیایی رهش دارو هفت پارامتری که بر تشخیص داکسوروبیسین تاثیر می¬گذارند مورد بررسی قرار گرفته اند. مقدار MWCNT، غلظت پیرول، غلظت داکسوروبیسین، تعداد سیکل های الکتروپلیمریزاسیون، سرعت اسکن، تعداد سیکل¬های بیش اکسیداسیون و زمان انکوباسیون بهینه شدند. نتایج نشان داد حداکثر پیک اکسیداسیون داکسوروبیسین در نسبت مولی داکسوروبیسین به پیرول1:30 با 10 سیکل الکتروپلیمریزاسیون و 25 سیکل بیش اکسیداسیون با سرعت اسکن 100 میلی ولت بر ثانیه در محلول بافر فسفات با pH برابر با 5/2 و زمان انکوباسیون در محلول داکسوروبیسین به مدت 5 دقیقه به دست آمد. با رسم منحنی کالیبراسیون و به دست آوردن معادله خط، مقدار داروی رها شده در زمان‌های مختلف رهش به دست آمد. حد تشخیص برابر با 10 نانو مولار بدست آمد .یک محدوده خطی به عنوان تابعی از لگاریتم غلظت داکسوروبیسین از 05/0 به 10 میکرومولار داکسوروبیسین مشاهده شد. پروفایل رهش دارو در فواصل زمانی 10 دقیقه در مدت زمان 1 ساعت در نمونه‌های بافری و سرم و در pHهای 5 و 7 به دست آمد که نشان داد آزاد سازی در سرم بسیار کندتر از بافر اتفاق می¬افتد.

کلمات کلیدی: رهش دارو- سنسور الکتروشیمیایی- پلیمر قالب ملکولی- داکسوروبیسین- لیپوزوم