فرآیند تزریق چرخه ای بخار یکی از روش های متداول ازدیاد برداشت حرارتی نفت (EOR) است که با موفقیت در مخازن نفت سنگین و فوق سنگین مورد استفاده قرار گرفته است. در این فرآیند، بخار به درون مخزن تزریق می شود و پس از آن، دوره ای موسوم به زمان ماند در نظر گرفته می شود تا گرما در سازند انتشار یافته و موجب کاهش ویسکوزیته نفت گردد. در نتیجه، نفت قابلیت حرکت بیشتری پیدا کرده و به سمت چاه تولیدی جریان می یابد. دمای مخزن یکی از عوامل کنترل کننده اصلی در افزایش تحرک پذیری نفت از طریق فرآیند تزریق چرخه ای بخار بوده و نقش مهمی در افزایش تراوایی نسبی و نرخ تولید در مخازن نفت سنگین ایفا می کند.
هدف این پژوهش، بررسی امکان پذیری فنی فرآیند تزریق چرخه ای بخار و همچنین ارزیابی قابلیت کاربرد آن در شرایط مختلف مخزنی است. این مطالعه بر تحلیل پارامترهای عملیاتی اصلی شامل نرخ تزریق بخار، فشار تزریق، کیفیت بخار، مدت زمان چرخه و زمان ماند و تأثیر آن ها بر ضریب بازیافت نفت و عملکرد تولید تمرکز دارد. در این تحقیق، از روش های نظری و عملی به صورت هم زمان استفاده شده است؛ به گونه ای که علاوه بر ارائه مروری جامع بر مکانیزم های برداشت حرارتی، از داده های مخزنی یا مدل های شبیه سازی نیز برای تحلیل عملکرد این فرآیند بهره گرفته شده است.
انتظار می رود نتایج این مطالعه منجر به تعیین بهترین شرایط عملیاتی برای اجرای فرآیند تزریق چرخه ای بخار، افزایش ضریب بازیافت و ارائه دستورالعمل هایی برای کاربرد آن در مقیاس میدانی شود. یافته های این پایان نامه می تواند در درک بهتر رفتار روش های برداشت حرارتی و همچنین تدوین راهکارهای تصمیم گیری مناسب برای استفاده اقتصادی و مؤثر از فرآیند تزریق چرخه ای بخار مفید واقع شود.