باتوجه به گرایش کشورها به سمت تولید پاک، توجه به پایداری زیست محیطی همزمان با توسعه صنایع راهبردی بیش ازپیش موردتوجه محققان قرار گرفته است. بنابراین، در این رساله سعی بر آن است تا مدل های تصمیم گیری دولت برای حمایت از تولید کالاهای راهبردی در چارچوب سیستم یارانه-مالیات با بهره گیری از نظریه بازی بررسی شوند. علاوه براین، تجزیه و تحلیل تولید کالای راهبردی توسط تولیدکننده خصوصی در قالب فرآیند تولید غیرسبز و سبز مورد مطالعه قرار می گیرد و استراتژی های مختلف دولت برای ورود تولیدکننده خصوصی به بازار ارزیابی می شود. از سوی دیگر، اعتماد سرمایه گذاران یکی از مهم ترین مسائل در تولید کالای راهبردی است و دولت ها نقش بسزایی در مدیریت آن دارند. آنها می توانند از سرمایه گذاران خصوصی حمایت های مالی و غیرمالی ارائه دهند و با توجه به تنوع این حمایت ها، ارائه آنها را به نمایندگان خود محول کنند. همچنین دولتها میتوانند با تدوین راهکارهای نظارتی مناسب، کنترل لازم بر ارائه حمایت های غیرمالی به تولیدکنندگان خصوصی را در نظر بگیرند. میزان حمایت مالی و کیفیت حمایت های غیرمالی می تواند تأثیرات قابل توجهی بر سود اعضای زنجیره تأمین داشته باشد. در پژوهش حاضر، با درنظرگرفتن پایداری، مدل جدیدی برای تصمیم گیری دولت جهت حمایت از تولید کالاهای راهبردی ارائه شده و برای اولین بار با استفاده از رویکرد استکلبرگ، تأثیر استراتژی ها و اهداف دولت بر سود تولیدکنندگان مدل سازی میشود. همچنین با توجه به تعاملات پویای بین تولیدکننده و دولت، یک مدل ترکیبی با تلفیق رویکردهای نظریه بازی و سیستم دینامیکی برای ارزیابی تصمیم تولیدکننده برای ورود به بازار و همچنین نقش تلاش های نوآوری تولیدکننده و تلاش های حاکمیتی دولت بر سود عوامل ارائه می شود. داده های این پژوهش بر اساس مطالعه موردی کشور چین برای تشریح مسائل، اعتبارسنجی و ارائه نتایج و پیشنهادات مدیریتی مورداستفاده قرار می گیرند. بر پایه نتایج حاصل شده از حل مسائل رساله حاضر، تولیدکننده خصوصی با سرمایه گذاری در صنعت سبز سود بیشتری نسبت به حالت سرمایه گذاری غیرسبز به دست می آورد.