امروزه، دسترسی پایدار بهمنابع آب منجر به اعمال سیاست­های مدیریتی پیچیده­ای شده که شرایط هیدرولوژیکیطبیعی حوضه­ها و به تبع آن، شرایط خشکسالی­های هیدرولوژیکی را تحت تاثیر قرار دادهاست. افزون بر دخالت­های انسانی، پدیده تغییر اقلیم نیز سهم بسزایی در ایجادتغییرات در شرایط خشکسالی­های هیدرولوژیکی داشته، که باید برای اعمال مدیریتخشکسالی و کاهش اثرات مخرب آن، سیاست سازگاری و کاهش اثرات تغییر اقلیم مورد توجه قرارگیرد. بنابراین، دست­یابی به بهترین رویکرد برای ارزیابی اثر دو عامل مهم دخالت وفعالیت­های انسانی و اثر تغییر اقلیم بر خشکسالی های هیدرولوژیکی همچنان مورد توجهدانشمندان و پژوهشگران حوزه علم آب است. پژوهش حاضر در حوضه آبریز زاینده­رود، یکیاز مهم­ترین حوضه­های ایران از لحاظ سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و زیست­محیطی انجامشده که به سبب اهمیت آن، تحت تأثیر سیاست­های مختلف مدیریتی و فعالیت­های انسانیقرار گرفته است. رویارویی با کاهش شدید منابع آب و وقوع خشکسالی­های پی­در­پی درسال­های اخیر، بررسی تأثیر عوامل و دخالت­های انسانی را بر شرایط خشکسالیهیدرولوژیکی در دوره تاریخی و همچنین اثرات تغییر اقلیم را درآینده حوضه زاینده­روداجتناب­ناپذیر نمود. در این پژوهش با بهره­گیری از روش بالادست-پایین­دست و رویکرد­هایپیشنهادی همچون روش تک­ایستگاه و روش تعادل متوالی، اثرات فعالیت­ها و عوامل گوناگونانسانی بر تغییر ویژگی­های خشکسالی هیدرولوژیکی آشکارسازی شد. فعالیت­های انسانیشامل پروژه­های انتقال آب بین­حوضه­ای، وجود سد زاینده­رود و مصارف مهم کشاورزی،شرب و ضنعت در بالادست و پایین­دست حوضه زاینده­رود بودند که اثر آن­ها در دورهتاریخی بیست ساله مورد بررسی قرار گرفتند. در ادامه پژوهش با توجه به اثرات عواملانسانی در دوره تاریخی، دو سناریوی شامل فعالیت­های انسانی در شرایط محتمل برای

دوره آینده پیشنهاد شد