رشد روزافزون جمعیت بشر استفاده از منابع تجدیدناپذیر زمین و تولید پسماند و ضایعات را افزایش داده است. وضع قوانین بازدارنده توسط دولت و افزایش آگاهی عمومی در رابطه با حفاظت محیط زیست، تولیدکنندگان را برای بقا در عرصه رقابت وادار به پیاده ‎سازی رویکردهای نوین مدیریت زنجیره تأمین کرده است. یکی از مهمترین این رویکردها ایجاد زنجیره تأمین حلقه بسته است که با ترکیب دو زنجیره روبه جلو و معکوس علی رقم ایجاد یکپارچگی در برنامه ریزی، عدم قطعیت را افزایش می ‎دهد. از طرفی، برنامه ‎ریزی چند دوره ای در چنین شرایطی موجب آشکار شدن ناکارامدی روش های ایستا به دلیل نادیده گرفتن ارتباط بین دوره های برنامه ریزی شده و تصمیم گیرندگان را ملزم به استفاده از روش های انعطاف پذیر و پویا می کند.