چکیده:با افزایش روزافزون سازههای بلند در دنیای معاصر، نیاز به روشهای نوین در طراحی سازه برای مقابله با بارهای جانبی افزایش یافتهاست. به همیندلیل سیستمهای سازهای لولهای معرفی شدهاند که امروزه اغلب ساختمانهای بلندمرتبه از یکی از این سیستمهای سازهای استفاده میکنند. اما با اینحال، ضعف اساسی سیستمهای لولهای، مسئلهی تأخیر برشی است که بهشدت بر روی کارایی این سیستمها تأثیرگذار است. یکی از روشها برایکاهش اثرات تأخیر برشی در سازههای لولهای، استفاده از سیستم مهار بازویی و دیوار کمربندی است. مهارهای بازویی بتنی معموالً تیرهایی با عمقیک تا دو طبقه هستند که به صورت گیردار به هستهی مرکزی متصل میشوند و به عنوان اجزای اصلی سازه، نه تنها اثرات تأخیر برشی را کاهشداده و سختی جانبی سازه را بهبود میدهند، بلکه میتوان با بهینهسازی موقعیت آنها، مسئلهی کوتاهشدگیهای متفاوت محوری در سازههای بلندبتنی را که به دلیل تغییرشکلهای وابسته به زمان بتن اتفاق میافتد را مرتفع کرد. از این رو در این مطالعه بهینهسازی موقعیت مهارهای بازویی ودیوارهای کمربندی بتنی با هدف کمینهکردن تغییرمکان جانبی و حداکثر کوتاهشدگیهای متفاوت محوری انجام شدهاست. برای حل مسئله از دوروش ترکیبی الگوریتم ژنتیک-هوکجیوز و الگوریتم ژنتیک-گرادیان نزولی بهره گرفته شده، به طوریکه دو روش هوکجیوز و گرادیان نزولیبا هدف بهبود روند جستوجوی محلی الگوریتم ژنتیک، با آن ترکیب شدهاند.