سایش غضروف مفصلی از رایج ترین آسیب‌‌های غضروف مفصلی است که در اثر بیماری، تروما و یا آسیب فیزیکی ایجاد می‌‌شود. فرایند ترمیم غضروف مفصلی، به دلیل عدم وجود اعصاب، عروق خونی و لنفی بسیار آهسته است. مهندسی بافت روشی امیدبخش است که فرایند ترمیم و بازسازی بافت را تسهیل می‌‌کند.

در این مطالعه، ابتدا داربست‌های نانوکامپوزیتی بر پایه   پلی‌کاپرولاکتون-کیتوسان/نانولوله کربنی چنددیواره عامل دار با گروه کربوکسیل به روش الکتروریسی با مقادیر مختلف 0، 5/0 و 1 درصد وزنی نانولوله کربنی ساخته شدند. همچنین داربست‌های نانو-میکرو با الکتروریسی داربست‌های نانوکامپوزیتی بر روی ابریشم عامل دار شده ساخته شدند و از نظر مورفولوژی، ساختار شیمیایی و کریستالی، آبدوستی، خواص مکانیکی، زیست فعالی، زیست تخریب پذیری و رفتار سلولی مورد بررسی قرار گرفتند. در مشخصه یابی داربستهای نانوکامپوزیتی، ارزیابی‌های مورفولوژی با تصاویر میکروسکوپ الکترونی نشان داد که داربست حاوی 5/0 درصد نانولوله کربنی با میانگین قطر الیاف 15±99 نانومتر، کمترین میزان میانگین قطر الیاف را با تفاوت آماری قابل توجه نسبت به نمونه فاقد   نانولوله کربنی و نمونه حاوی 1 درصد وزنی   نانولوله کربنی به خود اختصاص داد که می‌تواند به دلیل هدایت الکتریکی ذاتی   نانولوله‌های کربنی وکشیدگی بیشتر الیاف در میدان الکترومغناطیسی فرایند الکتروریسی باشد. تخلخل سنجی نشان داد که همه داربست‌ها از حد تخلخل بالای 80% برخوردار بودند که حد مناسب جهت کاربرد‌های مهندسی بافت است. حضور   نانولوله کربنی باعث پرشدن و کاهش میزان تخلخل نشد. با افزایش مقادیر نانولوله کربنی، زاویه تماس آب کاهش یافت. میزان آبدوستی داربست حاوی 1 درصد وزنی نانولوله کربنی با زاویه تماس آب 42/5±73/51 درجه به طور قابل توجهی بیشتر از داربست فاقد   نانولوله کربنی با زاویه تماس 59/6±93/67 بود که می‌تواند به دلیل افزایش گروه‌های عاملی آبدوست کربوکسیل، ناشی از حضور   نانولوله کربنی در ساختار این داربست باشد. داربست حاوی 5/0 درصد وزنی نانولوله کربنی با استحکام کششی 76/6±81/33 مگاپاسکال بالاترین استحکام کششی را با تفاوت قابل توجه نسبت به نمونه فاقد نانولوله کربنی و نمونه حاوی 1 درصد وزنی نانولوله کربنی ارائه کرده است.