رشد روزافزون انواع فجایع در سراسر جهان آسیب‌های بزرگ و بعضاً جبران‌ناپذیری را بر جوامع بشری تحمیل نموده است. تاب‌آوری شهری به عنوان مفهومی نوظهور در جلوگیری رخداد فجایع و همچنین کاهش اثرات آن‌ها تعریف شده است. سیستم حمل‌و‌نقل شهری نقش مهمی در بهبود تاب­آوری شهری ایفا می­کنند. اگرچه تحقیقاتی در خصوص طراحی سیاست‌های حمل‌و‌نقلی در ارتقاء تاب‌آوری شهری صورت گرفته، ولی همچنان موضوعات فراوانی به عنوان خلأهای تحقیقاتی در این حوزه وجود دارد. درهمین راستا در این رساله پنج مسئله مرتبط با سیاست‌های حمل‌و‌نقلی برای بهبود تاب‌آوری شهری مطرح می‌گردد. سه مسئله اول در ارتباط با فاجعه اپیدمی است. مسئله اول با استفاده از مفهوم حباب اجتماعی و داده‌های حمل‌و‌نقلی شهر به ارائه مدل خوشه‌بندی

شهر، جهت اجرای قرنطینه در دوران اپیدمی می­پردازد. در مسائل دوم و سوم به ترتیب سیاست‌های تنبیهی و تشویقی برای پایبندی شرکت‌های حمل‌و‌نقلی به پروتکل‌های بهداشتی مرتبط با اپیدمی بررسی می‌شوند.