هدف از این مطالعه ارزیابی تأثیر ترتیب افزودن ترکیبات بر تشکیل کمپلکس های دو گانه و سه گانه کربوکسی متیل سلولز، ایزوله پروتئین سویا و کورکومین با استفاده از تیمار پلاسمای تخلیه سد دی الکتریک بود. سپس، کارایی کمپلکس سه گانه برای ریزپوشانی کورکومین ارزیابی شد. ابتدا کمپلکس های دوگانه ایزوله پروتئین سویا-کربوکسی متیل سلولز، ایزوله پروتئین سویا-کورکومین و کربوکسی متیل سلولز- کورکومین با استفاده از تیمار پلاسما تهیه شدند و سپس ترکیب سوم برای تشکیل کمپلکس سه گانه اضافه شد. آمین آزاد و درجه گلیکاسیون، الکتروفورز، پتانسیل زتا طیف سنج مادون قرمزتبدیل فوریه، ساختار دوم پروتئین، فلورسنت ذاتی، محتوای سولفیدریل آزاد، محتوای کربونیل، محتوای فنولیک، فعالیت آنتی اکسیدانی، تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی نشر میدانی، کالریمتری روبشی افتراقی، وزن سنجی حرارتی، آبگریزی سطحی، کشش بین سطحی، حلالیت، امولسیون کنندگی، پایداری امولسیون، کف کنندگی و پایداری کف مخلوط ها و کمپلکس ها ارزیابی شدند. پس از ریزپوشانی کورکومین در کمپلکس ایزوله پروتئین سویا(کربوکسی متیل سلولز-کورکومین) با نسبت های مختلف، راندمان انکپسوله کردن، ظرفیت بارگذاری، ساختار، اندازه ذرات، رهایش در شرایط آزمایشگاهی و مکانیسم آن و همچنین پایداری نوری و حرارتی کمپلکس های بارگذاری شده با کورکومین ارزیابی شد. نتایج نشان داد که تیمار پلاسما نه تنها با ایجاد کمپلکس های دوگانه و سه گانه بلکه با تغییر خواص هریک از ترکیبات شرکت کننده در تشکیل کمپلکس میتواند بر ویژگی های کمپلکس های تولید شده اثر بگذارد. همچنین ترتیب افزودن ترکیبات می تواند بر خواص فیزیکوشیمیایی کمپلکس های تولید شده با استفاده از پلاسما تأثیر بگذارد. تیمار پلاسما تأثیر قابل توجهی بر محتوای فنولیک کمپلکس ها نداشت. فعالیت آنتی اکسیدانی در مخلوط ها قبل و بعد از تیمار پلاسما به استثنای مخلوط های ایزوله پروتئین سویا-کورکومین و کورکومین (ایزوله پروتئین سویا-کربوکسی متیل سلولز) مشابه بود. همچنین تیمار پلاسما، محتوای کربونیل را در مخلوط های حاوی پروتئین، به جز مخلوط کربوکسی متیل سلولز(ایزوله پروتئین سویا-کورکومین) افزایش داد. آبگریزی سطحی در مخلوط های ایزوله پروتئین سویا-کربوکسی متیل سلولز و کربوکسی متیل سلولز(ایزوله پروتئین سویا-کورکومین) پس از تیمار پلاسما، به ترتیب 233 و 364 افزایش یافت. کمپلکس های دو گانه و سه گانه، به جز ایزوله پروتئین سویا-کورکومین، تقریبا 250 تا 430 درصد حلالیت بیشتری نسبت به ایزوله پروتئین سویا نشان دادند و فعالیت امولسیون کنندگی در مخلوط ترکیبات، به جز ایزوله پروتئین سویا-کورکومین، پس از تیمار پلاسما افزایش یافت. کاهش آنتالپی در آنالیز حرارتی، بیانگر پیوند بین ترکیبات طی تیمار پلاسما بود و نیز مقاومت حرارتی پس از تشکیل کمپلکس در مقایسه با مواد خالص افزایش یافت. بر اساس نتایج، کمپلکس ایزوله پروتئین سویا (کربوسی متیل سلولز-کورکومین) فعالیت آنتی اکسیدانی، ظرفیت کف کنندگی، پایداری کف، فعالیت امولسیون کنندگی، پایداری امولسیون و مقاومت حرارتی بهتری نسبت به سایر کمپلکس های سه گانه نشان داد. نتایج ریزپوشانی کورکومین در این کمپلکس نشان داد که بالاترین راندمان ریزپوشانی با نسبت 1:30 (کمپلکس:کورکومین) به دست آمد و پایداری نوری و حرارتی کورکومین را افزایش داد. در این تحقیق رهایش از مدل ریتگر-پپاس پیروی کرد. به طور کلی نتایج نشان داد استفاده از تیمار پلاسما میتواند به صورت موفقیت آمیزی سبب تشکیل کمپلکس های سه گانه شود و در این راستا ترتیب افزودن هریک از ترکیبات نقش بسزایی در ویژگی های کمپلکسهای ایجاد شده دارد.
کلمات کلیدی: ایزوله پروتئین سویا، کربوکسی متیل سلولز، کورکومین، پلاسمای سرد تخلیه سد دی الکتریک، کمپلکس سه گانه، انکپسوله کردن