درک و پیش‌بینی صحیح عملکرد سیستم‌های منسجم یک موضوع حیاتی در صنایع فرایندمحور مثل سیستم‌های ارتباطی، سیستم‌های توزیع برق و سیستم‌های تولید به هنگام است. مدل‌سازی قابلیت اعتماد و قابلیت دسترسی در افزایش درک عملکرد این سیستم‌ها نقش بسزایی ایفا می‌کنند که در فرایندهای طراحی از لحظه‌ی نخست تا ایجاد طرح بهینه‌ی سیستم مشارکت دارند. یکی از راه‌های متداول در امر افزایش قابلیت اعتماد، استفاده از قطعات افزوده در سیستم است که آن‌ها را طبق استراتژی‌های خاصی فعال می‌کنند. برای تمام استراتژی‌ها، مهمترین ویژگی، در دسترس بودن سیستم در حین خدمت رسانی   است، به گونه‌ای که در زمان نیاز بتوان از خدمات مطلوب سیستم بهره برد. یکی از قوی‌ترین استراتژی‌های معرفی شده در امر افزایش قابلیت اعتماد، استراتژی مختلط است که تاکنون اکثرا در سیستم‌های غیرقابل تعمیر مورد مطالعه قرار گرفته است.