در سال­های اخیر افزایش نگرانی­های زیست محیطی، اجتماعی و محدودیت­های قانونی، سازمان­ها را برای حفظ مزیت رقابتی به سمت زنجیره تأمین پایدار سوق داده است. یکی از موارد مطرح در بحث پایداری زنجیره تأمین انرژی استفاده از انرژی­های تجدیدپذیر (انرژی خورشیدی، باد،   انرژی زیستی و غیره) به منظور جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه­ای است. در زنجیره تامین برق، دولت­ها با برنامه­ها و سیاست­های متنوع به دنبال توسعه انرژی­های تجدیدپذیر و در عین حال کاهش استفاده از انرژی­های فسیلی هستند.   مکانیزم­های مبتنی بر مقدارمانند نسبت استاندارد پرتقو تجدید­پذیر (RPS) و مبتنی بر قیمت مانند سوبسید، مالیات، تعرفه خرید برق (FIT) و قوانین کنترل و تجارت کربن (cap and trade) درحمایت از توسعه تکنولوژی‌های تجدیدپذیر انرژی و دستیابی به اهداف توسعه پایدار نقش مهمی را ایفا می­کنند.   تحت این سیاست­ها بازارهای داخلی و خارجی سنتی برق تحت تغییرات زیادی قرار گرفته است و به سمت ساختارهای رقابتی سوق داده شده است. تاکنون تحقیقات در زمینه قیمت­گذاری در زنجیره تامین رقابتی برق با در نظرگرفتن کاهش انتشار کربن و برنامه­های پاسخ به تقاضا تحت مداخله دولت به منظور دستیابی به اهداف توسعه پایدار اندک بوده و اغلب فاقد مدلسازی ریاضی بوده و عموما به صورت توصیفی ارائه شده‌اند