ایمپلنت های حاوی دارو می توانند نقش مهمی در درمان هدفمند سرطان استخوان، به ویژه هنگام برداشت تومورهای بدخیم، ایفا کنند. هدف از این پژوهش، ساخت و مشخصه یابی پوشش دولایه کلسیم-فسفاتی حاوی نانوذرات اکسید روی/دوکسوروبیسین در زمینه پلیمری کیتوسان، به منظور دارورسانی هدفمند و کاهش عوارض جانبی با تداوم انتشار موضعی دارو در مجاورت تومور است. در این راستا، ابتدا پوشش کلسیم-فسفاتی حاوی نانوذرات اکسید روی به روش اکسیداسیون الکترولیتی پلاسمایی (PEO) بر داربست متخلخل Ti6Al4V ساخته شده به روش ساخت افزایشی، در دو سطح تخلخل مختلف اعمال شد. پوشش ها با استفاده از الگوی پراش پرتو ایکس، میکروسکوپ الکترونی روبشی، زاویه تماس، آزمون پلاریزاسیون پتانسیودینامیک و طیف سنجی امپدانس الکتروشیمیایی مشخصه یابی شدند. همچنین زیست فعالی و برهم کنش سلول های MG-63 با پوشش مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که ضخامت پوشش در نمونه با تخلخل کوچکتر، تقریبا 8/1 برابر ضخامت پوشش ایجاد شده روی نمونه با تخلخل بزرگتر بود. نانوذرات اکسید روی در پوشش به طور یکنواخت پراکنده شده و منجر به کاهش رفتار آبدوستی پوشش ها شد. علاوه بر این، هر دو نوع نمونه، با تقویت لایه مانع، رفتار خوردگی طولانی مدت زیرلایه را با تأثیر برجسته تری بر روی نمونه های با تخلخل کوچکتر، بهبود بخشیدند. به علاوه، پس از 14 روز غوطه وری در محلول شبیه سازی شده بدن، هیچ گونه تخریبی در پوشش مشاهده نشد و رسوبات گل کلمی شکل هیدروکسی آپاتیت در سراسر سطح پخش شدند. سلول های MG-63 در نمونه با تخلخل کوچکتر گستردگی و مورفولوژی بهتری نشان دادند و میزان زنده مانی آن ها از 1/4 3/83 (درصد کنترل) در نمونه بدون پوشش به 1/1 9/94 (درصد کنترل) افزایش یافت. در مرحله بعد، پوشش پلیمری کیتوسان حاوی دوکسوروبیسین به روش غوطه وری اعمال و با استفاده از آنالیزهای مشابه و طیف سنجی فروسرخ ارزیابی شد. ن نتایج نشان داد که این لایه به خوبی بر پوشش زیرین نشسته و در فرورفتگی های سطح متمرکز شده است و باعث بهبود آبدوستی سطح گردیده است. بررسی رهایش دارو، نشان داد که، مقدار کل داروی بارگذاری شده در نمونه با تخلخل کوچکتر به علت وجود سطح ویژه بیشتر، مقداری بیشتر از نمونه دیگر و به طور تقریبی 13/0 میلیگرم میباشد. همچنین داروی رهاشده پس از 6 روز در pH خنثی، برابر % 67 میباشد که این میزان با افزایش سایز تخلخل و کاهش pH، افزایش مییابد. زنده ماندن سلولهای MG-63 برای این نمونه، به 1/1 9/26 (درصد کنترل) کاهش یافت که نشان دهنده اثربخشی بالای دوکسوروبیسین در القای پیری و مرگ سلول های سرطانی است. بنابراین، بر طبق مشخصهیابیهای انجام گرفته، نمونه با تخلخل کوچکتر یک نمونه ی بهینه برای کاربردهای ارتوپدی پس از برداشتن تومور استخوان است.