پانسمان‌های یک‌لایه به دلیل ویژگی‌های فردی و کاستی‌های آن‌هاکه نمی‌توانند تمام نیازهای بالینی را برآورده سازند ازاین‌جهت طراحی پانسمان‌هایچندلایه با خواص متفاوت موردتوجه قرارگرفته است که به طور هم‌زمان چندین مزیت رافراهم می‌سازند. زخم پوش چند لایه می‌تواند ساختار سلسله مراتبی پوست را تقلیدکند، بهبود زخم را تسریع کند و از پوست در برابر آلودگی و عفونت محافظت کند. دراین مطالعه، زخم پوش سه لایه از طریق ترکیبی از روش چاپ سه بعدی و الکتروریسیساخته شد. ابتدا در فاز اول جهت انتخاب لایه تحتانی، لایه نانو الیاف هسته-پوستهاز پلورونیک-اف127 (F127)حاوی 2 درصد وزنی موپیروسین (Mup)در هسته و ترکیب پکتین (Pec)-کراتین(Kr) در پوسته باتکنیک الکتروریسی هم محور ساخته شد و با نانوالیاف ترکیبی

[1]

از همین مواد مورد مقایسه قرار گرفت.قطر الیاف و مساحت سطح ویژه نانوالیاف ترکیبی به ترتیب حدود 101.56 نانومتر و20.16 متر مربع بر گرم بود، در حالی که قطر الیاف و سطح ویژه نانوالیاف هسته-پوستهF127-Mup/Pec-Krبه ترتیب در حدود 97.32 نانومتر و 25.26 متر مربع بر گرم اندازه گیری شد. درصدتخریب پذیری نانوالیاف ترکیبی و هسته-پوسته به ترتیب 27.65 درصد و 32.28 درصد درطول 7 روز بود. انتشار پایدار Mupاز نانوالیاف هسته-پوسته طی 7 روز (87.66 درصد) اتفاق افتاد، در حالی که نانوالیافترکیبی F127-Pec-Kr-Mupدر چند ساعت اول یک رهایش انفجاری (89.38 درصد تا 48 ساعت) داشتند و رهایش تجمعیاز این نانوالیاف برابر با 91.36? پس از 7 روز محاسبه شد. با توجه به آزادسازی کنترل شده Mup، ساختار هسته-پوسته به طور قابلتوجهی رفتار کراتینوسیت‌های انسانی، پتانسیل رگ زایی و بهبود زخم را در مدل موش درمقایسه با ساختار ترکیبی بهبود بخشید. در نتیجه، نانوالیاف هسته-پوسته F127-Mup/Pec-Kr به عنوان نمونه‌ی بهینه در فازاول انتخاب شد. در فاز دوم مطالعه، یک ساختار پرینت سه بعدی از F127-کواترنایزدکیتوسان- نانوذراتنیترات نقره (F127-QCS-AgNO₃) به عنوان لایه‌ی شخصی‌سازی‌شده‌ی جاذب، متخلخل و ضد باکتری تهیهشد. نانوالیاف هسته-پوسته‌ی F127-Mup/Pec-Kr به عنوان لایه تحتانی و نانوالیاف پلی‌یورتان (PU) برای جلوگیری دهیراته شدن زخم بهعنوان لایه فوقانی از طریق الکتروریسی پوشش دهی شد. در این مطالعه زخم پوش سه لایه(3L)با زخم پوش‌های دولایه فاقد لایه تحتانی مورد مقایسه قرار گرفت. میانگین استحکامکششی و مدول الاستیک داربست 3Lبه ترتیب 0.08 ± 0.65 مگاپاسکال و   2.33 ±9.37 مگاپاسکال اندازه گیری شد. انتشاریون‌های Ag، رهایشموپیروسین (Mup)و فعالیت ضد باکتریایی پانسمان‌ها مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به نتایج،بیشترین میزان چسبندگی و زنده ماندن سلولی و پتانسیل رگ زایی در بین نمونه‌هایمورد مطالعه مربوط به داربست 3Lبود که به طور قابل توجهی باعث تسریع بهبود زخم با ضخامت کامل در مدل موش صحرائیشد.

واژه‌های کلیدی: زخم پوش سه لایه، ترمیمزخم، آنتی‌باکتریال، موپیروسین، نانوذرات نقره، پرینت سه بعدی، الکتروریسی هم محور