طيبه بهزاد
درسالهای اخیر جهت بهبود کارایی داربستهای طراحی شده در مهندسی بافت، از سیستمهایرهایش دارو استفاده میشود. در این مطالعه از یک داربست هیدروژلی متشکل از زیستموادژلاتین/آلژینات/هیدروکسی اپتایت جهت برطرف ساختن نواقص ناشی از تومورهای استخوانی دربافت استخوان استفاده شده است. از طرفی برای جلوگیری از رشد سلولهای سرطانی باقیماندهاز یک سیستمرهایش دارو، برای آزادسازی طولانی مدت دارو استفاده کردیم. سیستمدارورسانی مذکور شامل دندریمر پلیپروپیلن ایمین (که با روش واگرا با استفاده ازهسته اتیلن دیآمین سنتز شد و با استفاده از عامل زیستسازگار فولیک اسید اصلاحشد) میباشد، که توسط داروی ضدسرطاندوکسوربیسیبن بارگذاری شد. و این دندریمر حامل دارو بعنوان یک سیستم رهایش کنترلشده دارو درون هیدروژل قرار گرفت. و رهایش دارو از درون داربست در مدت زمانی مشخص،مورد مطالعه قرار گرفت. در این پروژه مشخصهیابی دندریمر با استفاده از آزمونهایطیفسنجی مادون قرمز و رزونانس مغناطیسی هسته اتم هیدروژن و کربن انجام شد. پیکمشخصه در عدد موجی
2245 مربوط به گروههای نیتریل در نسلهای نیم بدست آمد، که حاکی ودر نسلهای کامل این پیک حذف شده و پیک مشخصه در عدد موجی 3290
مربوط به ارتعاشات کششیگروههای آمین ظاهر شد، که حاکی از انجام سنتز نسلهای دندریمر در هر مرحله است. ودر طیفهای رزونانس مغناطیسی اتم کربن سیگنال مشاهده شده در جابهجایی شیمیایی ppm119=? مربوط به کربنموجود در گروههای نیتریل است، و سیگنال مشاهده شده در جابهجایی شیمیایی ppm38-40=? مربوط به کربن گروه CH2-NH2میباشد.جهت شبیه سازی و بررسی پایداری هیدروژل حامل دندریمر تستهای مکانیکی و تخریببررسی شد. که پس انجام تست تخریب مشاهده شد که کاهش وزن، از 73 درصد برای نمونهیهیدروژل بدون دندریمر، به حدود 30 درصد برای هیدروژل بارگذاری شده توسط دندریمرپلیپروپیلن ایمین، تغییر یافت. و برای تاثیر حضور دندریمر درون هیدروژل تستمکانیکی فشاری انجام گرفت، که مدول یانگ از 0.9 مگاپاسکال برای نمونهی بدوندندریمر تا 1.5 مگاپاسکال برای نمونهی دارای دندریمر بهبود یافت. در مطالعاترهایش دارو