در این آزمایش اثر متقابل بین سطح مکمل بیکربنات سدیم و منبع غله خوراک استارتر گوساله (حاوی 5 درصد یونجه خرد شده) بررسی شد. ما این فرضیه را داشتیم که ارائه غلظت بالاتر از بیکربنات سدیم به عنوان یک عامل بافر و تغذیه یک جیره آغازین که عمدتا از غله جو تشکیل شده بهعنوان یک جزء نشاسته به سرعت در حال تجزیه در شکمبه، میتواند pH شکمبه را کاهش دهد. چهل و هشت گوساله 3 روزه به طور تصادفی در 4 تیمار در آرایش فاکتوریل 2×2 با منبع غله (ذرت در مقابل جو) و سطح یک درصد و سه درصد ماده خشک بیکربنات سدیم بهعنوان عوامل اصلی آزمایش قرار گرفتند. اثر متقابل بین منبع غله و سطح بیکربنات سدیم برای وزن بدن در 30 روزگی معنی دار بود و در 75 روزگی تمایل به معنی دار داشت(0.09 = P) به طوری که در گوساله هایی که با جیره اولیه مبتنی بر غله ذرت حاوی یک درصد بیکربنات سدیم تغذیه شده بودند، بیشترین میزان بود. تغذیه یک غله ذرت در مقابل یک استارتر مبتنی بر غله جو، مصرف اولیه و میانگین افزایش روزانه را افزایش داد، که منجر به بهبود وزن بدن در زمان از شیرگیری و وزن نهایی بدن شد. سطح مکمل جوش شیرین بر مصرف استارتر و راندمان خوراک تاثیری نداشت، اما سطح یک درصد در مقابل سه درصد فقط افزایش وزن روزانه در قبل از شیرگیری را بهبود بخشید. پارامترهای رشد اسکلتی در گوساله هایی که استارتر مبتنی بر ذرت مصرف میکردند بیشتر از جیره استارتر مبتنی بر جو بود. pH شکمبه در گوساله هایی که جو مصرف می کنند در مقایسه با خوراک اولیه مبتنی بر غله ذرت کمتر بود. سطح سه درصد بیکربنات سدیم باعث افزایش pH شکمبه شد. پروپیونات شکمبه کمتر بود، اما زمانی که گوساله ها یک استارتر حاوی سه درصد بیکربنات سدیم دریافت کردند، بوتیرات بیشتر بود. تغذیه استارتر مبتنی بر غله ذرت باعث افزایش قابلیت هضم ماده خشک، ماده آلی و پروتئین خام فقط در گوساله هایی شد که سطح یک درصد بیکربنات سدیم دریافت کردند. تغذیه استارتر مبتنی بر ذرت حاوی سطح یک درصد بیکربنات سدیم توصیه میشود زیرا این ترکیب باعث بهبود رشد، هضم مواد مغذی و تخمیر شکمبه گوسالههای شیرخوار میشود.
کلید واژگان: بافر، گوساله، منبع غله، رشد، تخمیر شکمبه، مصرف استارتر.