هدف از انجام این رســاله، آمادهســازی ماتریس حمایتکنندة هیبریدی کربنی مزو متخلخل برای تثبیت شــکل پلیاتیلن گلیکول بهعنوان مادة تغییرفازدهنده، با قابلیت هدایت گرمایی بالا و ذخیرة انرژی گرمایی مطلوب اســت که بهعنوان ســاختاری مناســب برای تهی? منسـوج هوشـمند گرمایی بکار گرفته شـود. برای رسـیدن به این هدف، اثر ماتریسهای کربنی با سـاختارها و شـیمی سـطح مختلف و همچنین مخلوط آنها بهعنوان ماتریسهای حمایتکنندة پلیاتیلن گلیکول بر خواص گرمایی نانومواد تغییر فاز دهندة حاصـل، بررسـی شـد.
چکیده:با افزایش روزافزون سازههای بلند در دنیای معاصر، نیاز به روشهای نوین در طراحی سازه برای مقابله با بارهای جانبی افزایش یافتهاست. به همیندلیل سیستمهای سازهای لولهای معرفی شدهاند که امروزه اغلب ساختمانهای بلندمرتبه از یکی از این سیستمهای سازهای استفاده میکنند. اما با اینحال، ضعف اساسی سیستمهای لولهای، مسئلهی تأخیر برشی است که بهشدت بر روی کارایی این سیستمها تأثیرگذار است. یکی از روشها برایکاهش اثرات تأخیر برشی در سازههای لولهای، استفاده از سیستم مهار بازویی و دیوار کمربندی است.
مسائل روزافزون زیستمحیطیو همچنین کاهش ذخایر سوختهای فسیلی در طی چند سال گذشته، توجهات زیادی را به سمتشبکههای هوشمند انرژی سوق داده است. در این میان، با پیشرفت تکنولوژی در ساختواحدهای تولید پراکنده و ادوات الکترونیک قدرت، ریزشبکهها به مفهومی کلیدی درشبکههای هوشمند انرژی تبدیل شدهاند. افزایش قابلیت اطمینان، کاهش تلفات و تولیدانرژی پاک برخی از مزایای بهرهبرداری از ریزشبکهها در مقایسه با شبکههای سنتیهستند. اما در مقابل، ساختار توزیعشده و دینامیک ضعیفتر آنها نسبت به شبکههایسنتی نیز از جلمه چالشهای بهرهبرداری آنها به حساب میآیند.
نانوذرات جامد لیپیدی سیستمهای حاوی لیپیدهایی بانقطه ذوب بیشتر از دمای محیط هستند که پس از پایدارشدن با ترکیبات فعال سطحی درمحیط آبی پخش شدهاند. در سالهای اخیر، این ذرات بهعنوان ذرات سازگار زیستی برایپایدارکردن امولسیونهای پیکرینگ مورد توجه قرار گرفتهاند. واکسها بهدلیلفراوانی، نقطه ذوب زیاد، عدم حساسیت به pH و نمک و سرعت تغییر ساختار کریستالی (عمدتاً بتاپرایم)گزینهمناسبی برای تهیه نانوذرات لیپیدی هستند.
ین پژوهش با هدف بررسی امکان ذخیرهسازی مونومرهای دی متاکریالت شامل تریاتیلن گلیکولدیمتاکریالت )TEGDMA )و
بیسفنول آ گلیسیدیل متاکریالت )BisGMA )در نانوالیاف پلی اکریلونیتریل (PAN (از طریق روش الکتروریسی هممحور انجام شد.
ارزیابی عملکرد وب نانولیفی مذکور در ایجاد کامپوزیتهای خودترمیم شونده بر پایه رزینهای دیمتاکریالت از دیگر اهداف این مطالعه
بود. از آنجایی که رویکرد رایج استفاده از کپسولها به منظور ایجاد خاصیت خودترمیمشوندگی در رزینهای متاکریالتی با چالشهایی
مانند توزیع نایکنواخت و کاهش خواص مکانیکی زمینه همراه است، در این پژوهش نانوالیاف بهعنوان راهکاری جایگزین مطرح شد