تا چه حد این گزاره صحیح است که: «ما دانشجویان را برای گذشتۀ خودمان تربیت میکنیم، نه آینده خودشان». بررسیها نشان میدهد که اغلب آموزشگران دانشجویان را آنگونه آموزش میدهند که خود در گذشته آموزش دیدهاند. در دنیایی که در حال تجربۀ تغییرات شگرف در همۀ زمینه هاست، آیا آموزش و یاددهی بهصورت گذشته، از کارایی لازم برخوردار خواهد بود؟ از سوی دیگر، در شرایط جدید، فراگیران چگونه آموزشی را ترجیح میدهند و بهچه صورتی بهتر یاد میگیرند؟ خلاصه اینکه، چه آیندهای برای فرایند یاددهی-یادگیری میتوان متصّور شد؟
یاددهی
