نگهداری پیش دستانه (PdM) به عنوان یکی از مؤثرترین راهکارهای نگهداری صنعتی، با تکیه بر تحلیل داده و پیش بینی رفتار تجهیزات، نقش مهمی در کاهش خرابی های ناگهانی و افزایش بهره وری ایفا می کند. با این حال، بسیاری از پیاده سازی های سنتی PdM با چالش هایی نظیر دقت پایین، عدم ادراک بلادرنگ و فقدان معماری های هوشمند و مقیاس پذیر مواجه اند.برای غلبه بر این چالش ها، در این پژوهش یک چارچوب نوین تحت عنوان نگهداری پیش دستانه مبتنی بر همزاد مجازی (PdMDT) معرفی شده است.
این پژوهش به بررسی اثر افزودن گرافن بر خواص مکانیکی و تریبولوژیکی سرمت های پایه WC-FeAl تولیدشده به روش تف جوشی پلاسمای جرقه ای (SPS) می پردازد. با توجه به چالش دستیابی هم زمان به سختی بالا و چقرمگی شکست مطلوب در سرمت ها، به ویژه برای کاربرد در ابزارهای برشی، هدف اصلی این تحقیق بهینه سازی ترکیب های جدیدی از سرمت ها با عملکرد مکانیکی و حرارتی ارتقاءیافته است. در همین راستا، سه نوع نمونه شامل) WC-Co به عنوان نمونه مرجع)، WC- FeAl و WC-FeAl-G (با افزودنی گرافن) تهیه و مورد ارزیابی قرار گرفتند.
در چند دهه اخیر اثرات ناشی از تغییر اقلیم و افزایش دما بر عملکرد گیاهان به وضوح قابل مشاهده است. دمای بیش از حد بهینه گیاهان محدودیت کشت و همچنین کاهش کیفیت و تولید محصولات فصل خنک نظیر کلم را به همراه دارد. امروزه کشت کلم در گلخانه سبب افزایش بازه زمانی کشت و سهولت در کنترل شرایط می شود اما به دلیل قطعی مکرر برق ، دما در گلخانه افزایش پیداکرده و تنش حرارتی به گیاهان وارد می شود. بنابراین توسعه روش هایی در جهت افزایش مقاومت این محصول در برابر تنش دمایی توصیه می شود.
بیماری دیسک بین مهره ای از جمله آسیب های رایج ستون مهره محسوب می شود که در آن دیسک دچار تخریب تدریجی شده و به مرور ارتفاع آن کاهش می یابد و درنتیجه قابلیت جذب ضربه خود را از دست می دهد. در صورت پیشرفت این عارضه، درمان غالبا از طریق جراحی همجوشی مهره ای صورت می گیرد. بدین ترتیب که دیسک آسیب دیده برداشته شده و یک کیج فلزی یا پلیمری در فضای بین دو مهره قرار داده می شود. در سال های اخیر، آلیاژ تیتانیوم (Ti-6Al-4V) به دلیل زیست سازگاری مناسب و ویژگی های مکانیکی مطلوب، کاربرد گسترده ای در ساخت کاشتنی های پزشکی و به ویژه کیج های بین مهره ای یافته است.
در این پژوهش، آلیاژ آلومینیوم-5 درصد وزنی مس (Al-5Cu) به روش آلیاژسازی درجا و با استفاده از فرآیند ذوب بستر پودر با لیزر توسعه یافت. انتخاب این ترکیب شیمیایی به دلیل ماهیت تجاری و کاربردی آن در توسعه آلیاژهای پیشرفته سری 2000 صورت گرفت که می تواند زمینه ساز تولید آلیاژهایی با استحکام بسیار بالا باشد. هدف این تحقیق، دستیابی به اطلاعات جامعی از پارامترهای فرآیندی مناسب برای تولید این آلیاژ و همچنین ارزیابی عملکرد مکانیکی آن در دو حالت پس از ساخت و پس از اعمال عملیات حرارتی رسوب سختی بود.
منیزیم و آلیاژهای آن به دلیل استحکام مناسب، زیست سازگاری بالا و قابلیت تجزیه پذیری زیستی، به عنوان یکی از مواد نویدبخش در ساخت ایمپلنت های استخوانی مطرح شده اند. با این حال، سرعت بالای خوردگی در محیط زیستی می تواند منجر به کاهش زودهنگام خواص مکانیکی و آزادسازی بیش از حد گاز هیدروژن شود که عملکرد بالینی ایمپلنت را مختل می کند. در این پژوهش، به منظور کنترل نرخ خوردگی و بهبود تعامل سطحی با بافت استخوان، از پوشش پلیمری زیست سازگار بر روی زیرلایه منیزیمی استفاده شد.