نانوالیاف به دلیل قطر بسیار کم، سطح ویژه بالا و توانایی تقلید از ساختار ماتریس خارج سلولی، به عنوان یکی از مناسب ترین داربست ها در مهندسی بافت شناخته می شوند. فرایند الکتروریسی نیز روشی کارآمد برای تولید الیاف پیوسته با ساختار کنترل شده است. در این میان، پلی کاپرولاکتون به عنوان یک پلیمر مصنوعی پایدار و ژلاتین به عنوان یک ترکیب طبیعی زیست فعال، گزینه هایی مناسب برای ساخت داربست های زیست سازگار هستند.

